Dziś pierwszy raz sprawdziłem możliwości AI, która stworzyła krótki podcast z materiału moich ostatnich dwóch wpisów…
Pip: Trzecim Okiem tym razem patrzy na zamkowe mury, zachodzące słońce i pyta: co właściwie warto fotografować, gdy wszystko już sfotografowano?
Mara: Dzisiaj w odcinku materiały Jacka Stochmala Photography — koncert w zamku w Ćmielowie z muzykami, których nazwiska wywołują ciarki, i seria fotografii zachodów słońca, które wcale nie są takie oczywiste. Zacznijmy od muzyki.
Koncert rockowych legend w Ćmielowie
Pip: Ćmielów kojarzył się dotąd z porcelaną. Teraz mieści muzeum gitar i scenę plenerową w częściowo odrestaurowanym zamku — i to tam, w gorący lipcowy wieczór, zagrał zespół Beat.
Mara: Post od razu stawia sprawę jasno: „Już samo brzmienie nazwisk tych wybitnych muzyków powoduje ciary na ciele, a co dopiero usłyszenie ich w akcji.”
Pip: I trudno się dziwić — skład to Tony Levin, Adrian Belew, Danny Carey i Steve Vai. Czterech muzyków, których curricula vitae obejmują King Crimson i TOOL.
Mara: Wiek też robi wrażenie: Levin osiemdziesiąt lat, Carey sześćdziesiąt pięć. Carey zastępował Billa Bruforda, Vai — samego Roberta Frippa. Niełatwe zadanie, szczególnie to drugie.
Pip: Frippa się nie pastiszuje bezkarnie.
Mara: I właśnie dlatego Vai dostaje w tekście osobne słowa uznania — za to, że zagrał własne gitarowe wizje, nie kopiując oryginału. Dwugodzinny koncert oceniony jako jeden z najlepszych, na jakich autor kiedykolwiek był. Zdjęcia czterech sylwetek, każda innego muzyka, wykonane Fujifilmem X100VI.
Pip: Marnej jakości, jak sam przyznaje — ale klimat wieczoru oddają. Czasem to wystarczy.
Mara: Dla zainteresowanych trylogią King Crimson jest też odesłanie do podcastów na kanale PROGawędki. Warto zajrzeć, jeśli kontekst muzyczny jest równie ważny jak samo wydarzenie.
Pip: A skoro już mamy za sobą zamkową scenę — czas na zupełnie inne światło.
Zachody słońca, których nie da się zbagatelizować
Mara: Post „Czy zachody Słońca mogą się znudzić…?” zaczyna od szczerego przyznania: to oklepany temat. A potem pokazuje cztery fotografie, które temu zaprzeczają.
Pip: Tytuł brzmi jak pytanie retoryczne, ale odpowiedź nie jest taka prosta.
Mara: Autor pisze: „Każdy z nas ulega tej magii kilkunastu minut kiedy gwiazda decyduje się na przekazanie swoich życionośnych promieni innym skrawkom naszej Matki Ziemi.” I właśnie ta magia organizuje cały wpis.
Pip: Cztery zdjęcia, cztery konteksty: balkon w Cieplicach po deszczowym dniu, plaża w Kołobrzegu z tłumem żegnającym słońce, dwie kobiety w pomarańczowych strojach nasyconych zachodzącym światłem — i suczka Vera rasy Hovawart z promieniem muskającym sierść.
Mara: To ostatnie zdjęcie jest chyba najbardziej osobiste. Vera towarzyszy autorowi od sześciu lat, w Karkonoszach i nad morzem. Zachód słońca staje się tu portretem relacji, nie pejzażem.
Pip: Oklepany temat, nieprzewidywalny efekt.
Mara: Zamek, który stał się świątynią muzyki, i zachody słońca, które za każdym razem okazują się inne — oba tematy pytają o to samo: czy powtórzenie może być odkryciem?
Pip: Sądząc po materiale — tak. Do następnego razu.
Trzecim Okiem 